Zabiegi

Operacja stulejki

Cena zabiegu: 1200-1500 złotych

Opis zabiegu

Stulejka jest zwężeniem napletka uniemożliwiającym lub utrudniającym zsunięcie go z żołędzi. Problem stulejki dotyczy zarówno małych chłopców, jak i dojrzałych mężczyzn. Im szybciej usuniemy stulejkę, tym lepiej.
Zabieg usunięcia stulejki należy do prostych zabiegów i można wykonać w każdym wieku.
Stulejka może być wrodzona lub nabyta.Stulejka wrodzona ustępuje u większości chłopców do końca 5 roku życia. Przetrwała jest często wynikiem nieprawidłowej pielęgnacji i nieodpowiednich nawyków higieny, np. nieodciągania napletka w czasie oddawania moczu lub kąpieli.Stulejka nabyta powstaje w wyniku stanów zapalnych cewki moczowej, napletka lub żołędzi, nieprawidłowej higieny, a także powikłań cukrzycowych i powtarzających się mikrourazów napletka.Stulejka uniemożliwia normalne życie seksualne, sprawiając ból i dyskomfort podczas współżycia oraz nawrotowe stany zapalne u mężczyzny i partnerki.Metody leczenia zabiegowego stulejki:
– operacja plastyczna z zachowaniem napletka;
– częściowe lub całkowite usunięcie napletka prącia (obrzezanie)Obrzezanie jest procedurą chirurgiczną, w czasie której część skóry pokrywającej żołądź prącia, czyli napletek, jest usuwana.  Obrzezanie sprzyja utrzymaniu higieny intymnej prącia, zmniejsza ryzyko zakażeń przenoszonych drogą płciową. Brzegi rany po usunięciu zwężonego napletka zszywa się nicią chirurgiczną, całkowicie rozpuszczalną po ok. 2-3 tygodniach. Rana po zabiegu zabezpieczona jest ściśle założonym opatrunkiem, który chroni przed dostępem bakterii. Zaleca się codzienną zmianę opatrunku (lekarz dokładnie tłumaczy sposób zmiany opatrunku) i utrzymywanie prącia w pozycji do góry (przy pomocy plastra przyklejonego do brzucha) przez około 10 dni.Zabieg usunięcia stulejki wykonuje się u mężczyzn w znieczuleniu miejscowym – przebieg zabiegu jest całkowicie niebolesny. Operacja plastyczna jest możliwa u mężczyzn bez aktywnego stanu zapalnego, bez blizny obejmującej wnętrze napletka. Po zabiegu obwód napletka jest szeroki – umożliwia swobodne przesuwanie napletka.

 

Operacja krótkiego wędzidełka

Cena zabiegu: 600-800 złotych

Opis zabiegu

Wędzidełko napletka to pasmo tkanki łącznej spajające żołądź prącia z napletkiem. Jego zadaniem jest umożliwienie swobody ruchów napletka poza rowek zażołędny. Taki rodzaj ruchu jest wykonywany w czasie wzwodu prącia. Zbyt krótkie wędzidełko może powodować trudności w odprowadzeniu napletka, powodować silne dolegliwości bólowe prącia oraz uniemożliwiać współżycie płciowe.

Krótkie wędzidełko wrodzone lub powstałe na skutek urazu czy stanu zapalnego jest wskazaniem do zabiegu korekcji wędzidełka – plastyki lub usunięcia. Zabieg ten można wykonać także w czasie zabiegu obrzezania. Zabieg ten wykonywany jest w trybie ambulatoryjnym.

Po zabiegu należy dbać o higienę, odprowadzać bardzo delikatnie napletek, nie współżyć przez okres 4-5 tygodni po zabiegu, aby nie naciągać wędzidełka i pomóc w szybkim gojeniu.

 

 

USG nerek, pęcherza, prostaty oraz jąder.

Do badania ultrasonograficznego układu moczowego zaliczamy diagnostykę nerek oraz pęcherza, a w przypadku mężczyzn także prostaty oraz jąder. Badanie jest bezpieczne i nieinwazyjne. Przeprowadzając badanie USG nerek oraz prostaty należy mieć wypełniony pęcherz moczowy, aby dobrze ocenić jego kształt, grubość oraz zarysów ścian. Zaleca się wypicie 1-1,5 litra niegazowanej wody około 1,5 h przed badaniem. Druga część badania jest wykonywana po opróżnieniu pęcherza.

Kiedy warto wykonać USG układu moczowego? Służy ono w diagnostyce chorób układu moczowego, ale także podejrzenia zmian w obrębie jamy brzusznej. Jest pomocne przy nieprawidłowych wynikach badania ogólnego moczu i posiewu moczu, bólu brzucha czy okolic lędźwiowych, obecności krwiomoczu, obecności wyczuwalnego guza w jamie brzusznej, podejrzeniu kamicy moczowej, uszkodzeniu czynności nerek, choroby gruczołu krokowego i torbieli nerek.
Ponadto wskazaniami do wykonania USG prostaty są problemy z oddawaniem moczu lub przerywany strumień moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, bądź silna – nagła potrzeba oddania moczu, także w nocy.

Mężczyźni powinni być świadomi, że USG moszny wykonywane jest najczęściej w przypadku bólu jądra, który pojawia się podczas aktywnego zapalenia najądrza i jądra oraz skrętu jądra. Służy także do rozpoznawania guza jądra, wodniaka jądra, żylaków powrózka nasiennego oraz do oceny wielkości jądra i poszukiwaniu jądra przy wnętrostwie. Pomocne w diagnostyce niepłodności męskiej.

 

Diagnostyka oraz leczenie kamicy nerkowej układu moczowego

Kamica moczowa to obecność kamieni w nerkach moczowodach, pęcherzu moczowym. Kamień rozwija się z minerałów i soli obecnych w moczu i ulega krystalizacji. Większość kamieni wydalana jest z organizmu w trakcie oddawania moczu. Jednak w niektórych przypadkach konieczne jest leczenie.  U 1 na 10 osób utworzy się kamień w drogach moczowych. Kamicy występuje 3 razy częściej u mężczyzn. Najczęściej między 30 a 50 rokiem życia.

Kolka nerkowa to silny ból obecny w lędźwiach i boku, może on promieniować do pachwiny/uda, ponadto mogą wystąpić nudności, wymioty, krwiomocz, bolesne oddawanie moczu, gorączka. Konieczna jest konsultacja urologiczna. Objawy te pojawiają się, gdy kamień zablokuje przepływ moczu z nerki przez moczowód. Tępy ból lub brak objawów – gdy kamienie nie blokują przepływu moczu.

Diagnostyka: dokładny wywiad i badanie, wykonanie USG, w razie konieczności: tomografia komputerowa lub urografia. W kolce nerkowej wykonywane są również badania moczu i krwi.

Leczenie farmakologiczne przeciwbólowe i wspomagające wydalenie kamieni z moczowodu prowadzi się pod kontrolą urologiczną.
Leczenie aktywne ESWL (fala uderzeniowa), URSL (endoskopowe kruszenie kamieni laserem w moczowodzie) oraz PCNL (kruszenie kamieni w nerce przez bezpośrednie nakłucie nerki).

Zapobieganie nawrotom kamicy: przyjmowanie 2,5-3,0 litrów płynów równomiernie w ciągu dnia, głownie wody, zrównoważona i zróżnicowana dieta – dużo warzyw i owoców, szczególnie cytrusowych, pokarmy bogate w błonnik i ubogie w szczawiany – jajka biały ryż, miąższ jabłek, winogrona, kalafior, dynia, soczewica. Dieta 1000 mg wapnia dziennie i ograniczenie soli kuchennej do 3 -5g i ograniczenie białka zwierzęcego. Walka z nadwagą i otyłością. Unikanie stresu i uprawianie sportu 3 razy w tygodniu.

 

 

Diagnostyka oraz leczenie łagodnego przerostu prostaty

Łagodny przerost prostaty jest najczęstszym schorzeniem układu moczowo-płciowego u mężczyzn. Dotyczy 40% mężczyzn po 50 i ponad 70% po 60 roku życia. Diagnostyka opiera się na zebraniu wywiadu dotyczącego obecnych dolegliwości i objawów, przeprowadzeniu dzienniczka mikcji, wykonaniu badania ogólnego moczu i badania prostaty, USG układu moczowego oraz PSA. Ważna jest także ocena zalegania moczu po mikcji. Przed leczeniem zalecana się wykonanie uroflometrii. Leczenie zależy od stopnia nasilenia dolegliwości i objawów z układu moczowego, a także woli pacjenta.

Objawy towarzyszące przerostowi łagodnemu prostaty związane z gromadzeniem moczu w pęcherzu (podrażnieniowe) to np. częstomocz, gwałtowne parcia na mocz, oddawanie moczu w nocy, brak możliwości zatrzymania oddawania moczu, ból podczas oddawania moczu. Inną grupę stanowią objawy przeszkodowe związane z wydalaniem moczu np. zwężony, przerywany strumień moczu, wydłużony czas oddawania moczu, uczucie niepełnego oddania moczu oraz wykapywanie moczu z cewki po oddaniu moczu.

W łagodnych i umiarkowanych dolegliwościach w pierwszej kolejności zaleca się zmiany behawioralne oraz  zmianę stylu życia, a następnie stosowanie leków – w zależności od dominujących objawów. Doktor tak dopasuje leczenie, by zwalczyć najbardziej dokuczliwe dolegliwości. W mocno nasilonych dolegliwościach stosuje się leczenie farmakologiczne. Wczesne leczenie zachowawcze często chroni przed niebezpiecznymi powikłaniami przerostu prostaty. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne konieczne jest leczenie zabiegowe – mini inwazyjne: endoskopowe przezcewkowe usunięcie prostaty, a przy znacznie powiększonej prostacie, powyżej 90 ml, leczenie operacyjne. Wskazania do operacji chirurgicznej w leczeniu łagodnego przerostu prostaty to zaleganie moczu po mikcji, wodonercze, powtarzające się infekcje dróg moczowych oraz kamica pęcherza moczowego.

 

 

Diagnostyka oraz leczenie zakażeń układu moczowego i płciowego

Zakażenia układu moczowego oraz płciowego to drobnoustroje – bakterie w drogach moczowych. Zdrowy człowiek posiada jałowe drogi moczowe powyżej zwieracza pęcherza. Jednak wniknięcie bakterii i ich rozmnożenie doprowadza właśnie do stanu zapalnego. Częściej borykają się z tym kobiety. Zapalenia pęcherza to „najpopularniejszy” stan zapalny dróg moczowych, wywoływany przez bakterie jelitowe- np. bakteria E.Coli- pałeczka okrężnicy.  Objawy to ból oraz pieczenie pod koniec oddawania moczu, częste oddawanie moczu, mocz o brzydkim zapachu, parcie na mocz, a nawet krwiomocz. Gdy pojawi się gorączka oraz wymioty i bóle w okolicy nerek, wtedy mamy do czynienia z zapaleniem odmiedniczkowym nerek. Należy wykonać badanie ogólne moczu z posiewem i wdrożyć leczenie przeciwzapalne i antybiotykoterapię. Natomiast zapalenie cewki moczowej powodowane jest zakażeniem dwoinką rzeżączki, chlamydią, mykoplasmą lub ureaplasmą – przenosi się drogą płciową. Objawy to ból, pieczenie w czasie oddawania moczu, a także zaczerwienienie i obrzęk ujścia cewki oraz ropna lub śluzowa wydzielina. Pobiera się wydzielinę i po określeniu rodzaju drobnoustrojów, przepisywane są antybiotyki, zaleca się także zaprzestanie stosunków na czas leczenia.

Przyczyny zapalenia jąder i najądrza to najczęściej zakażenia bakteryjne, wywoływane przez bakterie powodujące infekcje układu moczowego.  Rzadziej spowodowane są przez wirusy (świnka) i grzyby. Objawy to ból i bolesność, obrzęk i zaczerwienienie, częstomocz, gorączka.  Leczenie odbywa się przy pomocy antybiotyków oraz leków przeciwbólowych.

 

Diagnostyka i leczenie parć naglących oraz nietrzymania moczu.

Nietrzymanie moczu to mimowolny wyciek moczu z cewki moczowej. Może powstać w wyniku wad rozwojowych lub po urazie układu nerwowego. Najczęściej jednak mamy do czynienia z wysiłkowym nietrzymaniem moczu oraz nietrzymaniem moczu z parcia. Wysiłkowe nietrzymanie moczu to odruchowe oddawanie moczu w trakcie wysiłku, kichania, kaszlu, śmiechu czy skoków, ćwiczeń. Związane jest z osłabieniem mięśni dna miednicy mniejszej (mięśnie Kegla).

Nietrzymanie moczu z parcia (parcia naglące) to z kolei sytuacja, gdy niewielka ilość moczu w pęcherzu powoduje chęć oddania moczu i popuszczenie moczu. Najczęściej w wyniku niekontrolowanego skurczu pęcherza lub nadmiernej pobudliwości mięśnia wypieracza pęcherza (zespół pęcherza nadreaktywnego).

Czynniki ryzyka: kobiety po 45 roku życia, częściej po licznych porodach, otyłość, brak ruchu, nawracające zakażenia dróg moczowych, schorzenia neurologiczne, cukrzyca, niewydolność krążenia, leki moczopędne i antydepresyjne.

Leczenie nieinwazyjne to rehabilitacja – ćwiczenia wzmacniające mięsnie Kegla oraz farmakoterapia – leki hamujące skurcze nadreaktywne pęcherz i zwiększające jego pojemność.

W wysiłkowym nietrzymaniu moczu o lekkim i średnim nasileniu leczenie polega na rehabilitacji. Natomiast, przy mocno nasilonym wysiłkowym nietrzymaniu moczu oraz przy niepowodzeniu rehabilitacji, w lżejszym nietrzymaniu moczu, podstawą leczenia jest założenie taśmy podtrzymującej cewkę moczową.